Teloorgang van de kerstpakketten
Door: Judith Meulenbrug

Teloorgang van de kerstpakketten!

Ze lagen in de postbakjes bij Justitie. Zilveren doosjes ter grootte van een videoband, met het Rijkslogo erop. Chique presentje voor de kerst. Er zaten 6 kaarten in met praktische cadeautjes om uit te kiezen zoals de onvermijdelijke blender, een rugzakje, het goede doel etc. Nu wil ik een  gegeven paard niet in de bek kijken (zeker niet als externe), maar wat is er toch gebeurd met de oude kerstpakketten en door de directie uitgezochte cadeaus.

Bij het Academisch Ziekenhuis waar ik ooit werkte was het elk jaar spannend wat er nu weer bedacht was. Toegegeven, meestal was het een teleurstelling, maar de spanning vooraf was groot. Iedereen kreeg een bonnetje en in een grote gang stonden tafels met de geschenken, die je op vertoon van je bonnetje kon ophalen. Vaak waren het voorwerpen waarvan je eerst niet helemaal begreep wat ze voorstelden. Zo herinner ik me een blauwe glazen vaas in twee delen, die je op wel drie manieren kon gebruiken. Goh, wat bijzonder en stijlvol. Later vond ik bij gebruik dat de vaas op geen enkele van die manieren echt mooi was, hooguit ‘apart’. Hij stond nog een tijd onderin de keukenkast, samen met een onduidelijk aardewerken schaaltje van het jaar daarvoor. De opluchting was groot toen er een barst in kwam.

Heel geslaagd was het kerstcadeau in mijn eerste jaar bij OCW. Iedereen ontving een prachtig roodfluwelen doosje, waarin twee cd’s met het Weinachtsoratorium van Bach, een boekje met de teksten en prachtige afbeeldingen in kleur van schilderijen uit het Catharijne Convent. Het was mij meteen duidelijk dat ik medewerker was geworden bij het ministerie van onderwijs, Cultuur en wetenschap. Er waren natuurlijk ook mensen bij het departement die het maar een elitair cadeau vonden en er helemaal niet blij mee waren, ‘ik hou helemaal niet van klassiek’ was het motto. Maar ook was er die collega die vertelde dat hij de cd’s had opgezet op beide kerstdagen en er erg van had genoten. Verdeeldheid, discussie, Mooi! Zo moet het met een kerstpakket. Die pakketten onthoud je en worden deel van de geschiedenis van de organisatie.

In veel organisaties is heel lang het ouderwetse kerstpakket gewoonte geweest. En dan bestond de spanning er vooral uit om te kijken en te grabbelen wat er nu weer in zat. Een paar lekkere items, maar ook veel rommel die na een maand in de kast werd weggegooid. Voor sommigen was de fles wijn in het pakket een steen des aanstoots. Dat waren dan de verstokte blauwe knoop ridders, die zich achtergesteld voelden.

Maar ook hier weer: gemopper, verrassingen, discussie.

Het kerstpakket als relatiegeschenk was bij ons thuis altijd erg in trek. Mijn vader kreeg jaarlijks van goede relaties een paar pakketten, die aan huis werden bezorgd. Ze werden door mijn moeder in ontvangst genomen. Nu is mijn moeder dol op pakketjes, dus er is niet één pakket dat de thuiskomst van mijn vader in gesloten toestand heeft gehaald. Vooral het pakket van één bepaald bedrijf was elk jaar voorwerp van speculatie. Waar zouden ze nu weer mee komen? Grappige gadgets, heerlijke wijn, een smaakvolle prent. Het bedrijf had elk jaar iets bijzonders. En hoewel dit mijn vader niet stimuleerde om meer producten van dit bedrijf af te nemen, werd de toch al hartelijke relatie er zeker door versterkt. En ze waren niet op direct gewin uit bij dat bedrijf, want ook na zijn pensioen bleef mijn vader nog vele jaren het pakket ontvangen.

Maar het kerstcadeau als verrassing is verleden tijd. De keuzepakketten zijn overal doorgedrongen. Via internet kun je de doorgaans smakeloze, middle of the road cadeautjes bestellen. Uit arrenmoede kies ik dan maar voor het goede doel. Niet omdat ik zo nobel ben, maar omdat ik al een blender heb. Maar deze cadeaus geven voor elk wat wils, zo hoorde ik het hoofd P&O redeneren. Nooit meer gemopper en iedereen tevreden. Dat is dus de denkfout: we willen mopperen en nu is niemand tevreden. Deze verandering is een verslechtering. Een oplossing uit angst en braafheid. En daar is nog nooit wat goeds uit gekomen!

Dus directies en P&O-afdelingen kom op, durf weer eens te kiezen zodat wij er weer vrolijk met zijn allen echt iets van kunnen vinden…